نغمه های سکوت

به نا م، نا می صد ق

شا ید کلما ت زیبا ترین رژه ها و منظم ترین صفوف را بر صفحا ت دفتر بیا فرینند، ولی آیا همه میتوا نند بر احسا س ما

چیره وحا کم شوند؟ خیر نمیتوا نند زیبا یی جمله نیست که انسا ن را جذ ب میکند بلکه به تصویر درآورد ن جملا تست که

ما را بد نبا ل خود میکشا ند حس و لمس نوشته آن جا ذ به را بوجود میآ ورد.

ما د ر، ما د ر، ما د ر، میم یعنی مهر،الف یعنی الفت، دا ل یعنی د ل ارا م، و راء یعنی رحمت خد ا، کلمه ای با ا ین همه معنا.

ا ّما در پس ا ین همه معا نی واژه ا یست بالا تر از تصور من و تو، از کد ا مین د رد ت بگویم مادر، از بیخوا بی شبا نه یا بی

قراری روزها یت؟ توروشن وواضحترین معنا وتصویر رنج و ا لم زما نه ای، ای که بیدا ری ا ت نشا ن خوا ب و آ را مش من.

ای صبو ر بی مد عا، ای تکیه گاهم به گاه بی پناهی، تو ماد ربه هنگا م هجوم نا مهربا نیها، نامرا د یها، ونا کا میها ی زما نه

بسا ن زره ای بر وجود م پا سبا نی کردی. نا زنینا چه گویمت که از خوب هم خوبتری، چه گویمت که د ر وصف توهمچو محبوبی گنجد، زبا ن د ر مد حت قا صر ا ست.

ما د رم چگونه فرا موشم شود که سر چشمه جوشا ن محبت بود ی د ر برم. چگونه از یاد م رود د رد های پی د ر پی و بی

ا ما نت؟ از خا طرم نرود نیا ز بی پایا نم به گرمای وجود ت. مهربا نا د ست غّدا ر روزگار د ر زما ن ا ضطرا رنیا ز م به

آ غوش مهر بی ا نتها یت ترا محتا ج من حرما نزده کرد، ای سا یه سا ر بهشت موعود م ببخشای مرا که به اقتضا ی سن

کمم شرمنده د رگا هتم. نیا ز ما بهم همچو انسا ن تشنه ای د ر کنا ر چشمه ای بی آ ب، ا یند و هر کدا م عطش لبا نشا ن را

خشکا نده ولی نیا زی متفا وت دا رند.

نیا زم به عطوفت و مهر بی پا یا نت، نیا زم به هنگا م شلیک ر گبا رد ستا ن بی مهر تقد یر بر روح رنجور م، نیا ز م به گاه حمله تنها یی و بی کسی، نیا ز م آنگاه که گوشهای سنگین زما نه صدا ی بیگنا هیم را نشنید، درآ نگاه د ستان کوچکم د ر

د ستا ن سرد و لرزا نت تداعی نیا ز تشنه لب و چشمه خشکا نست.

ما د رم ای کاش زما ن جز جاده ای که بجلو دا رد میا نبری برا ی بر گشت نیز دا شت تا بتوا نم همان گونه که تو نیا زم را علیرغم د رد جانکاه و رنج بی ا نتها یت مرتفع سا ختی با ر سنگین وظیفه ا م را سبک گرد ا نم و قطره ای از ا قیا نوس

محبتت را جبرا ن کنم، ما د ر گر چه به تکا مل رسیده ا م ا ّما چشما نم به سا حل لبخند زیبا یت نیا زمند ا ست ای د ر یا ی

مّوا ج و خروشا ن عا طفه. ما د رم رضا یتت ا ز من به هزا را ن طوا ف کعبه ا رزد. د ر با رگاه ربوبیت ملکوتی پرورد گارم

با لا ترین ا متیا زم رضای تست. چگونه ا ز یاد م برود که تو خود با زبا نی گویا ا ین رضا را به من اعلا م نمودی؟ چگونه

عظمت وا بهت وبزرگواریت را د رآ ن لحظه که بر د ستا نم سر فرو آورد ی و بوسه زدی را برای د یگرا ن توصیف نما یم.

مهربا نا ا ین حرکت تو بزرگترین د رس زند گیم برا ی پا س مقا م والای ا نسا نیت وحقشنا سی وپا س حریم حرمت آ د می

بود،به من آ موختی که برا ی بزرگ بود ن باید کوچک شد،آ موختم که تکبر وخود خواهی آ فت وقا رست و د شمن محبوبیت.

آ موختم که مهربا نی ومحبتت بد ون مزد وا جرو چشمدا شت بوده و عشق بی ا نتهایت سر چشمه ا ش قلب بیما رو رنجور تست. آ موختم که محبت و ّمود ت فروختنی نیست بلکه نها یت همت و ایثا ر و تقا رن بین ا فرا ده، با تو ما د ر آ موختم که

شعله ها ی آ تش خشم و نفرت را میتوا ن با ا رزا نترین، زیبا ترین، وسا لمترین حا لت چهره که هما نا لبخند ا ست خنثی و

نا بود نمود و به ا ین جنگ روا نی خا تمه دا د.

ا ی چراغ روشنی بخش خانه د لم بی نور وجود ت، همچو پا ییزی که بها ررا فرا مو ش کرده حیرا ن و نا لا نم تا شا ید طراوت گلستا ن بود نت بها ر را د ر ذ هنم تد ا عی کند.

گگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگ

آ نچه د ر مّد ت هجر تو کشید م هیها ت د ر یکی نا مه محا ل ا ست که تحر یر کنم

گگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگ

گر بگو یم شرح آ ن را من تما م مثنوی بی حّد شو د آ ن نا تما م

گگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگگ

تا تو زند گ

+ نوشته شده در جمعه 1385/02/22ساعت 14:40 توسط عالیه |

کلامی برای آغاز راه

سلام

اگر طالب حقیقت و صداقتی هست با من همراه شود، تاصداقت وراستی را به نمایش درآوریم .

اگر میخواهی همسفر باشی شرایط را پذیرا شو.

در بین پلیدیها هم همیشه ارزشهایی هست که دریافت شان بسی سعادته که نصیب اهلش میشه اونایی که درکی مضاعف دارند وظرفیتی بالا وحتی دونستن این واژه هم درک میخواد نمیدونم شاید سنگین باشه همه چیزو نمیشه ساده گفت اینم از اون حرفاست    تو همه بی ارزشیها ارزشی یافتم که برا من بیشتر به یه رویا شبیهه انسانی به تمام معنا ی انسانیت که با تموم محدودیتها ونبودنها خودشو بالا کشیده ما فوق تصور من وتو شاید از امکاناتی که هر کس داراست هم محروم بوده ولی اینا هیچ کدوم اونو از پا در نمیاره .   بله نه تنها اونو از پا در نمیاره بلکه باعث عزت نفس بیشتری براش میشه واو خودشو پیدا میکنه کاش میتونستم روشنتر بگم تا تو هم بدونی ولی متاسفم هر گز غرور بجایش را زیر سوال نخواهم برد تحت هیچ شرایطی شرمنده وفار وشخصیتش نمیشم .

تو را می گویم ، تو که نمادی برای ا نسا نیت و سمبلی برا ی صد ا قتی ، تو که   ( ثم   نفخت فیه من روحی )    را با تمام بودنت به نما یش گذارده ای.

یک گل همیشه گله تو هر شرایطی که با شه، یک گل توی علفهای هرز بازم گله، اگه خارهای علف هاهم به او آ سیب رسا نند. هیچ از گل بود نش کم نمیشه اگه ا طرافش لجنزار با شه، با جا بجا کردن محیط همه میتوا نند از را یحه د ل ا نگیزش لذ ت ببر ند و با زیبا یی مسحور کننده ا ش چشما ن را نوا زش دهند.

تنها تفاوت تو با یک گل در زما ن حیا ته، عمر گل کوتا ست ووقتی پژمرده شد فرا موش میشه، تو اما ماندگاری حتی اگه نباشی باز هم در ا ذ ها ن زند ه جا ویدی زیرا نهاد ت را با پاکی سرشته اند.

بهترین وا ژه مهر، تو را میگو یم که مهربا نی، ای معنا ی معرفت و کمال، ای نماد حسن خصال، من با تو، ترا، با تو خود را وبا تو خدای را شنا ختم وبر این شنا ختم می با لم.

اگر نبود وجود ت، نبود م ای تنها بها نه بود نم با تو وبرا ی تو و به عشق تو زنده ا م، زیستن را تو معنا یی و بس. ای یاد ت تنها رها نند ه من از پوچی و بیهود گی، با پیدا یشت به علت وجود م پی برده ا م.

اگر دنیا بر پایه عشق استوار و د لها در پی او روان، واین جهان مادی همه را برد ه خود گردانید ه بگذا ر بگو یم تو تنها بهانه وابستگی ام به د نیا یی، تو که بود نت برا ی معر فی انسا نیت و آ د میت و معرفت کافیست. اگر بهارسبز و با طرا وت ا ست

علتش تویی، اگر پاییز به تعبیر د یگرا ن یاس ونومید ی را معنا ست، اولتیما تومی برا ی نبود ن توست، پاییز با آ ن خزانش

تهد ید ی برا ی ارز ش بود نت و بهانه ای برا ی پا س حریم وا لای توست، نازنینا پا س میدا رم تو را.

ای د لیل روشن شب ظلمت، بی تومهتا ب نور باخته، ای بها نه تیرگی شب برا ی روشنا یی مهتا ب وای گرما بخش خورشید سوزا ن، ای بها نه سرمای زمین برای گرمای خورشید عالمتا ب. ای طرا وت سبزه زارا ن روح بخش، ای بها نه صحرای خشک وبی روح برای تداعی خرمی. ای نسیم عطر آ گین گل های بهاری. ای بها نه یاس ونومیدی زمین برای جلوه گری غنچه شکفته، ای ترنم زیبا و گوشنوا ز آبشارا ن وای صدا ی شر شر با را ن بر مخمل گل یخ، ترا پاس میدا رم.

ای سکوت شب را تو معنا، ای خود آرامش وآسایش شبا هنگا م، تو بسا ن آبی گوارایی برای لبان تشنه وترک خورده من، تو همه وا ژه خوبی وخوشبختی برای سال های حرما ن و نا کا می د ل شکسته ای که هیچ چینی بند زنی را یارای وصل ریزه های آن نیست . تو چنان د ل را ترمیم کرده ای که اثری از شکستنش نمانده، گویی د لی نشکسته بوده که ترمیم شود.



                                               ( شرا یط ا نسا ن بود ن را تو دارایی وبس )



تو سختی بی آ نکه غضبنا ک شوی ، متهور وشجاعی بی آنکه احتیاط را از دست دهی، عاشق و د لباخته ای بی آنکه دیوانه شوی،اگر مورد نفرت قرار گیری از کسی نفرت نکنی،بفکر وخیال فرو روی بی آنکه خیال و تصور ترا فرا گیرد، موقر و سنگین و مورد لطف و محبت همه تویی، تو آنی که اگر فرو افتی دوباره از نو بسازی و نومیدی را از پا در آوری، تونیکویی بی آنکه خودستای و گزافه گوی و متظاهر باشی، تو آنی که فتح و شکست را یکی پس از دیگری دریابی و این دو در فریبنده را بیک چشم نگری، جرات وشهامت و تعادل فکرت را چنا ن حافظی حتی اگر همه آنرا از دست داد. شهان و خدایا ن بنده و فرمانبردارتواند واز همه بالا تر مرد تویی و نام مردی برازنده تو ا ست و بس.

بیا با سکوت حرفهای نا گفته را مرور کنیم چون خود مفهوم کلا م و سخنست. راز و رمز گفتن ا ست و فریاد را میسا زد ، سر

فصل همه سخنا ن سکوتست و میخواهم حرفهای بی صدا و سا کتم را بشنوی، تو وتنها تو آنرا تعبیر کنی سکوت یعنی مأ منی برای آسایش وجد ا ن، تکیه گاهی برا ی امنیت وقار، سپری برا ی مقابله با سخن بیجا، مأ واییست برا ی حذ ر از تهمت و افتراء.

+ نوشته شده در جمعه 1385/02/08ساعت 18:18 توسط عالیه |