| تبليغات | X |
|
( یا رب آ ن کس که ترا شنا خت جا ن را چه کند) با ز هم ا فکا ر پوچ و خیا لا ت واهی بر من بی د ست و پا هجوم آ ورده، خدا یا چه کنم پنا هم
ده ای پناه بی پنا ها ن، بگاه پریشا نی مرا به خود وا مگذا ر. به تو روی نیاورم چکنم؟ کجا روم؟ چا ره د رد خود را ا ز که جویم؟ من که د ر سختترین شرا یط روحی ام تنها ملجا و ما وا یم را تو می پندا رم آ یا سزا وا ر ا ست که به بنده تو پناه ببرم و ا ز ا و مد د جویم؟ مگر نه ا ینکه خود گفته ا ی عزت نفس خود را زیر سوا ل نبرید؟ خدا وندا مرا د ر ا ین سر د ر گمی رها مکن چه سخت نیا زمند توجه و عنا یت تو ام. حیرا نم و
ما نده د ر راه، راهم نما تا گرفتا ر چاه نشوم، پناهم ده تا بی پناه نبا شم، د ستم بگیر تا زمین
نما نم، معبودا زنگا ر د لم را با نور ا یما نت بزدا . ای حبیب قلوب، طبیب قلوب، ای خدای پاک و بی ا نبا ز و یا ر، ای آ نکه فقط بگاه درما ند گی
به تو رو آورم و با ز هم پناهم دهی و عذ ر و تقصیرم را عفو نما یی و مورد لطف مرحمت و غفرا نت قرا ر دهی. خد ا وندا
میدا نم تا سر گردا نیم پایا ن نپذ یرد تو را میخوا نم وپس ا ز آ ن هما ن بنده عاصی و فرا موشکا ر، نمک خور نمکدا ن شکنم
امّا چکنم ا ین به ا قتضا ی طبیعت ا ست مرا عفو کن یا الله .
::. با تشکر .:: تو را نمیا بم خوب من کجا یی؟ حضورت د ر د لم ا ز نفس کشید ن لا زم تر ا ست کجا یی؟ می جویمت نمی یا بم ا مّا ا ثری جا ن به لب آ مد در نمی یا بی مرا خوب من گفته بودی طلب کن مرا خواهم آ مد، من بیش ا ز ا ین ا لتجا و ا لتما س و د عا نیا مو خته ام . هر چه گفتنی بود گفتم، پس بیا و مرا از ا ین هجرت رها یی بخش . نه..............، نمیخواهم هجرا ن پا یا ن یا بد، بعد ا ز آ ن چه کنم من که عمریست با هجر زیسته ا م بد ون آ ن چکنم؟ من که زیبا ترین حالا ت معنوی ام ا ز ا و بوده وبا ا و به خدا رسید م، منی که هر گاه د لتنگ و تنها میشد م فقط پنا هم خدا بود و د ر د ل شبها ا و را می طلبید م، آ یا با پا یا ن هجرا ن هم ا ین حا لا تم حفظ خواهد شد؟ بگذا ر د ر فرا قت بسوز م، ا ز خدا یم رها یم مکن، بگذا ر خلوت خود را با ا و ا دا مه دهم. تا خدا د رد فرا قت را می پذ یرم، پس ا گر یا فتمت با ز هم به د نبا لت آ وا ره کوی و برز ن خوا هم بو د به گما ن نیا فتنت تا خدا یم را با زا ری طلب نما یم. با ر خدا یا ا گر بها نه دا شتنت د یگریست من بنده مغبون و گمراه تو ام ا مّا بود نم با تو ولو بهر بها نه ز یبا ست و من ا ین لّذ ت و حلا وت را همچون تشنه آ بی که عطش لبانش را خشک و تر کیده نموده میبلعم و با ز هم به جستجویم می پرداز م تا ا ینکه خود راهی پیش پا یم گذا ری و گر نه یا ا ینکه تو را فرا موش نما یم یا به جستجویم پا یا ن دهم. ولی نه..........، من هر د و حا لت را خوا ها نم، خیلی متو قعم؟ طمّاعم؟ بگذا ر با شم تحت هیچ شرا یطی ا ز هیچکدا م عد ول نخواهم کرد، چه ا ین ا ین دو را با هم معنا ست و ا نفکا ک هر کدا م ا ز د یگری سبب گمراهی و غبن من ا ست. خدا یا مخواه که بنده گنه کا رت د ر گمراهی بماند و نظر لطف و عنا یتت به ا و بیفکن. ( آ مین یا رب ا لعا لمین، یا د لیل ا لمتحّیر ین یا هو) ( هر وقت خوا ستم بگم هستم....،) هر وقت خوا ستم بگم هستم وجود م محو شد، هر وقت خوا ستم خود نمایی کنم و خود را د ر معرض قرا ر دهم د ر مقا بل ز یبا یی و چشم ا ندا ز خلقتت محو شده و وجود م بسا ن قطره ای د ر ا قیا نوس هستی ات حّل و گم شد. ( یا قا ضی ا لحا جا ت ) وجود نا چیزم را به تو می سپا رم با شد که برحمتت ا و را به ( جنا ت عد ن ا للتی وعد ا لمتقو ن ) رهنمون با شی چرا که غا فل ا ز وجود موری د را ین هستی، نمی با شی. ( یا خا لق کلّ شیء ) تتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت ( تو کیستی که با تو ) بی احساس ترین مردمان شاعر، بی شعورترین خلایق مملو از درک وعقل، بی مذهب ترین انسانها مجنون وواله ومست لا یعقل ازشورت، کافرترینشان عارف وسالک، بی رحم ترینها سرشاراز رحم وعطوفت بد دهن ترینها، بد خلق هایشان مهربانترین بی حوصله وعجولها صبور وبردبار، منفورترینها بین مردم محبوب ومعز، ترسناک ترین حقیقت که مرگ باشد نزدشان شیرین تراز عسل، حریص ترینشان بدنیا ومافیها روی گردان آن ومایل به سوی معنویت، احسان، بخشش، نوعدوستی، شعارشان می شود. من میدانم توکیستی ( 100، 300، 70 ) اعدادی که به انسان قوّت، نیرو، امید، میل به بود ن، طالب محبت کردن ومورد محبت بودن ودرآخر شوری مضاعف به ارمغان می آورد. فهمیدی او کیست؟ ( عشق ) ( خداوندا به این مانده در را ه نظری کن ) در این دنیای وانفسای بی مروّت وامانده ا م خدایا، سرگردا ن وحیرا نم الها مددی نمی دا نم برا ی چه آمدم و آمدنم برا ی چیست؟ همی دانم سرگردانم راهم نما خدا یا را ضیم به رضای تو. هر چه مقّد ر ا ست وحکم فرمایی تسلیم محض آ نم. خداوندا د را ین جبر زمانه مرا وامگذارو به حال خود رها مکن که سخت پریشا نم وچشم ا مید به کرم و لطف تو بسته ا م. ای ا مید ورجای من، ای عشق بی همتای من، ای تکیه گاه وملجام، ای اوّل وای آخرم، ای مونس شبهای تاروروزهای بی کسی تنهاییم. خدایا بسان آهوی گمگشته د ر بیابانی خشک وسوزان در حال فراربه نا کجایم، هر سو روم بن بستی است بنام دنیا، اف به تو ای دنیا که مرا شیفته خود گردانیدی وبه سرابم کشاندی، سرابی از لذّات آنی ونا پایدارت، همچو کودکی تازه براه افتاده تا کجا ها یم که نکشاندی، افسارم را به تو سپردم وبه تماشا ا یستا دم رفتی و به د نبا لت آ مدم تا مرز حسرت تا ا نتهای ا فسوس، تا آ غاز د ربد ری تا شروع بطا لت تا حّد دوری ا ز ذا ت ا قدست تا شرمساری د ر جوار ربوبیتت ا ی پا ک وبی ا نباز و یار. خداوندا ندا نم راه کجا وچاه کدام ا ست. مرا عفو کن که بیش ا ز وسع عقلانیم یارا نمی کند مرا. معبودا ترا به مقّربا ن د رگاهت قسم میدهم نظررحمت ومغفرتت را ا ز من مگیر. کریما ترا به اولیاء به حقّت قسمت میدهم مرا د ر زمره مشمولین غفران و رحمانیتت قرار ده. ( یا غافرا لخطایا یا واسع ا لعطایا ) یا ستّا را لعیو ب هیچ نوع تحّرک و جنبشی د رخود نمیا بم درونم هد فی را طی نمیکند که به آ ن بها نه برخیزم. خدا وندا د لزد گی ا م را تو شاهدی وهم تو سبب آ ن را مید ا نی، خدا یا قد رتی به من عطا کن تا د رعبا د ت و ا طا عتت کوشا با شم، با را لها کسا لت، رخوت، بیهود گی، پوچی د رونم را چا ره سا ز،( یا دلیل ا لمتحیرین ) خدا یا ا گر نورعبود یت و کبریا ییت را درونم روشن گردانی ونها ل عشق جا ودا نه ا ی که ا ز بد و وجود وپیدا یشم د رجها ن به تو دا شتم گر چه سال ها ا ست که خشکیده با طرا وت گردا نی ا ز سر گردا نی رها یی یا فته ا م بنور ا یما نت . د رعبا دت و ا طا عتت د ریغ نخواهم کرد چه ا ینها همه برا ی بهبودی بنده نا چیزتو وبصرف ا وست، توا ز همه بی نیا زی، عبا دت، تمّرد یا گمرا هیم هیچ ا ز خدا ییت نمی کا هد. تویی که بندگا نت را مورد عفو، بخشش و نوا زشت قرار داده ا ی، پس طمع من بی چیزی نیست ا ز کرمت آ گا هم. ( یا ا کرم ا لا کرمین ) اااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا مرگ پایان کبوترنیست د لم میخواهد بدا نم چه چیزی با عث شده ما آ د مها ا زمرگ تا ا ین حّد بترسیم؟ ا ز زما نیکه خود را میشنا سیم آ نرا طوری توصیف می کنند که مسّبب ا ینهمه خوف و رعبما ن شده. ا یکاش ا ز ا ّول جوری دیگر وصف شده بود تا یک جسم بیجا ن مورد ا ینهمه بیزا ری و نفرتما ن قرا ر نمیگرفت. کاش با شوق به لقا ء الله وعبور بی مشکل ا ز ا ین سفر د نیا ی فا نی بزرگ شده بود یم . کا ش ما ا ز مرگ نترسیم و نهرا سیم یعنی ا مکا ن پذ یر ا ست ؟ بله میشود، چگونه؟ پس بشنو ( موا رد نهرا سید ن ا ز وا قعیت تغییر نا پذ یر مرگ ) یک د ل صا ف مثل آ ینه، کمی ا نصا ف، مقدا ری را ستی و صدا قت، زره ای غیرت و مردا نگی، ا ند کی وجدا ن، پشیزی پذ یرفتن حّق وگفتن حقیقت، تعصب بیجا ندا شتن ولو به ضررما ن با شد و با لا تر ا ز همه ا ینها عشق، عشق بوجود پا ک و ا قد س خدا ی یکر نگی، عشق خود ش به تنها یی ما را د ر مقا بل ترس ا ز مرگ مصون و محفو ظ مید ا رد. عشق به وجود خالق هستی برا ی من نوریست که با خورشید عالمتا ب شما برا بری میکند چون د ر مسیر حرکت رویاییم با ریکه نوریست تا ا وج خدا. مسیری صاف و هموار، آ نجا همه یکرنگ و یکد ل اند د لها مثل زمینش صا ف و هموا ر و بد ون پیچ و خم و دست ا ندا زی، تزویر و ریا وا ژه ایست نا شنا خته کسی چیزی ا ز آ ن نمید ا ند وبه گوشش نخورده همه مثل طفل شیر خوا ره پاک و معصومند، سر فصل همه ا مو را ت و ا نتها یش عشق ا ست و عشق. همه سرود د لدا د گی را با هم تمرین ود ر کلا س د رس کلما ت و ترکیبا ت تازه ا ینگو نه ا ست ( خوا بید ن = آ را مش وجدا ن )،( سخن = مهر ورزی )،( خورد ن = عشق)،( د یدا ر= محبت )،( لبا س = چشم پوشی )، خدا یا شا د م که میبینم با ز هم مورد لطف و ا حسان توا م ا گر غیرا ین بود و ا ز ا نسا نیت فا صله گرفته بود م مرا د ر زمره ( مغضوب علیهم ولا ا لضّا لّینم ) می ا فکند ی. بین علی (ع) وشب چه ا سراریست ؟ مولا دردت چقدر جانکاهست که فقط شب را یارایی اوست ؟ علی......علی......علی...... شب باعلی مانوس بود و او با شب رازها داشت. شب بود وچاه بود وعلی . شب بسان میخانه ای ومردان شب ساقی و مطرب وپیاله گیرانند . شب اسرار هویدا میشود، عاشق رسوا میشود چون عاشقان شب زنده دارانند . شب آرامش وجدان و سکینه روح مؤمن ا ست زیرا خوبیهایش را به نمایش می گذارد. شب یعنی ( لیلة ا لقدر) . شب یعنی ارتباطی مستقیم، صادق ، دورا ز دغدغه وهیاهو با معشوق . شب یعنی عبادت بی تزویرو ریا با خدا چرا که فقط خدا ست که بنده را می بیند. شب یعنی تسبیح، حمد وسپاس،التماس و التجاء. شب یعنی خاطرات علی، یعنی رنج علی، یعنی عشق علی، یعنی هجرعلی، شب یعنی فقدان فاطمه (س) برای علی وشروع محنت و درد علی ( یا علی ) حضور ا نتظا ر وا ژه ا یست برا ی زنده بود ن، ا نتظا ر بسا ن سیب نا رسی ا ست بر د رخت که تب رسید ن وسرخ شد ن همه وجودش را فرا گرفته و ا و را میسوزا ند، ا نتظا ر یعنی طپش تند و پیا پی قلب من،یعنی هرا س و د لهره شیرین و د لنشین، یعنی رؤیا ی با تو بود ن و فرصتی برا ی آ ماد گی جهت ا ستقبا ل تو، یعنی هجا کرد ن و تمرین زیبا ترین کلما ت و ا دا یش د ر حضور تو و با لا تر رفتن ا رزش وا قعی ا ت نزد من و بود نت هما ره د ر ا عما ق و د رونم تا ا وج حضور . پا ییزی زرد بود بسا ن خوشه گند م خش خش برگها یش روح را می آ زرد هی برگ برگ وجود ش ریخت و تهی شد پا ییز فریا د زد اگه با را ن ببا ره پس کی می با ره ؟ آ زرد گی را ا ز روح خسته ا م د ور کن تا سبز سبز سبز ا گه نبا ری ا ینجا بی روحه، خشکه آ ها ی بها ر چه خفته ا ی بید ا ر شو با را ن، با رید ن آ غا ز کرد تا سبز سبز سبز تا مرگ زرد پا ییز با ز خوشه گند م سبز شد، تا با ز شود ............، زرد، پا ییز آ مد . تا تو زند گی خوا هم کرد . برا ی د ید نت آ ب و آ ینه را همرا ه وهمرا ز ساختم، تا د رآ ن پلیدی را بنگرم و کنارش آهسته و خاموش بگذ رم ،آ ب وآ ینه را همرا ه کرد م، تا نا هموا ریها و کجیها را راعی کنند، تا آ مد نت برق وّشفا فیت ا نتظا ررا د ر نگاه مشتا قم نظا ره کنی، تا زنگا ر غربت و فرا ق را صیقلی د هند. آ ب و آ ینه شو ق د یدا ر ترا د ر روحم ا فزون کنند، چه د ر آ نها مینگرم، آ را سته و مهیا به را هت می نشینم. آ تش فرا قت درونم را جلای تا زه مید هد، من د ر آ ینه شا هد نورا نیت روح خود هستم، گرچه هجرا نت سخت و جا نکاه هست مرا لیکن حرص و طمعم را برا ی با تو بود ن فزونی میبخشد و د ل نگرا ن و بی قرا رم را نوید لقاء تو مید هد. ای که با تو وا ژه ها را نه تنها معنا بلکه حس و لمس کرد م، وا ژه ای چون، عشق، خدا، گل، شب و ستا ره، ا یما ن، د ریا، سبزه زا را ن، و............، بی تو من وا ژه ای بی مفهوم و نا شنا خته ا م، شورعشقت وجود م را تعبیر نمود. با تو تا ا وج خدا رسید م،پس رها یم مکن که تا ب فرا قت را ندارم و با ز را هی نا کجا ها خوا هم شد، بی تو روزم فا قد هر نوری ا ست و با شب یکسا ن ا ست، بی تو گلها برنگ بیرنگی هستند،بی تومهتا ب هم نوری ند ا رد، در یا بی تو آ بی و صبو ر نیست تا د رد ها یم را بشنود و ا سرا ر م را د رون ا موا ج مطلا طمش محفو ظ بدا رد، د یگر بی تو بود ن را پذ یرا نخوا هم شد. تا ا وج تنها یی و بیدا ری خوا هم رفت و ترا خوا هم یا فت، د ر مسیر خود به هر جنبند ه و جمادی رسم نشا ن کوی د وست پرسم، می روم تا مرز طلوع عشق، میروم تا حّد گفتن سلا م، میروم تا خوبی، را ستی، صدا قت، پا کی، روشنی و شّفافیت. میروم تا ا نتهای حضور، تا ا نتهای حضور رنگینت، تا ا وج ستا ره، تا ا وج عشق خد ا یی و رحما نی ا ت، تا بیکرا ن عاطفه، تا سر حّد شوق، تا چهار( ا مل، آ رزو، ا مید، رجا) بد ینجا که رسم همه مسیرها براه ا صلی ختم میشود پس د ر آ نجا به مشکلی بر نخوا هم خورد وبا د ید نت د گونی و ا نقلا بم بحّد یست که د رآ ب و آ ینه منکّر بود ن خود خوا هم شد. |
درباره وبلاگ  دوش مرا حال خوشی دست داد.،
سینه ما را عطشی دست داد... نام تو بردم لبم آتش گرفت... شعله به دامان سیاوش گرفت... نام تو آرامه جان من است... نامه تو خط امان من است... ای نگهت خواستگه آفتاب بر من ظلمت زده یک شب بتاب... پرده بر انداز به چشم ترم.... تا بتوانم به رخت بنگرم... ×××یا مهدی ادرکنی××× |
