|
هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیات من از دیگران هر گز شاکی نی ام که دردم ز آشنای دل است هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات هیهات
گمگشته ی من، منم! . . در صحرای وسیع وسراب انتظار درپی انتهای فاصله روانم
تا خاکستر غرور سوخته ام را به اقیانوس جاری چشمانم
بسپارم و آخر و نهایت انتظار را بیابم. آن سر صحرا ، پایان
انتظار چون سرابی نمایان بود واقعی پنداشتم اش شتابان
روانه اش گشتم نفس نفس درآن وادی سوزان زآتش غرور
تشنه ی دیداربالبانی خشکیده ونوسانات نبضهای وجود
تا وجود رابه اثبات رسانم وبودنم را رنگ زندگی بخشم و
بهانه ی زیستن را نظاره کنم .
واحسرتا ای کاش هیچگاه به رجای انتهای انتظار وفاصله
دراین وسعت صحرا گم نکرده بودم وجود را ،گمگشته ی
خود را !!!
چه انتهاییست آخر انتظار آنگاه که خود با گوشهایم
خستگی و طپش روحم را شنیدم آن سر فاصله را
عیان دیدم نهایتش خواندم غافل ازآنکه فاصله واژه ی
نا مأنوس درامتداد راه هرمسافر نرسيده به انتهاست
در بدو رسيدن بانتها خود را محصور ميان چراها ديدم
چراهايی که هرکدام بسرعت برق قد بر افراشته وبه
آسمان رسانند خودرا تیرگی ووحشت دیوارهای چرا؟
سراسروجودم را پوشانده واوج تا فلک رسیده اش راه
نفس رامسدود نموده است .
ای که سرافرازی ات ورد هرشبانه ام قدری تأمّل نما
دگر نیازی باوج گرفتنت نیست همین که نفسم را به
شماره انداخته حصار چرای ات کفایت کند ضخامت
فاصله در پشت فاصله و تاریکی غربت ، تاراج صداقت كافیست ،دير گاهيست صداقت رابه يغما برده اند ومن
در باور خود نمي گنجاندم اش
+ نوشته شده در جمعه 1385/11/27ساعت 15:3 توسط عالیه
الهي ارجعني الي الورا،مكاني الاولي
كنت في السماء ساکنه ونزّلني الغوي
و ابعدني من العناء و العطاء و الغناء
الهي لم اك شيئا قبل هذا فمننت
علّي ونفخت في روحي من العلا
وجعلتني افضل مخلوقات وماسوي
و آتيتني من النعمائك ما لا احصي
ياليت الرجوع الي ما قدغاب عني
سهل ويسير، وياليت الصعودمن نزول
استطيع، حتي اطيرعليك يارب الولاء
واشتكي ما قدرأيته ومافعلت الدنيا
الهي لما الدنيا وما فيها وساوس؟
لماتجذب العيون الي الفناء وينسي البقاء
الهي سائرنا محصورون في الحبس التمام
ونحسبه السعاده و الهناء و البقاء و العطاء
الهي تنزف العين كقطرات المطر من السماء
فيا رب نزول المطراحيا الارض وجعلها خضراء
ويجئ من بعدها الحيويه و الصفاء و الشفاء
دمعتي فياويلها من نزيف بلا فوائد و لاشفاء
الهي دموعي والمطركم فارق بينهم والبعاد
فيا الدموع لما لم تدعني و شأني؟ يا مافات
ربيع العمرفي البكاء و بقي الروح في الصفار
الهي انا اللي خدعت النفس في الزينه الافول
ومنعت الروح من الطيران فوق الاسفل والصعود
ايا تراب الارض لاتجذبنا وتجعل بيننا ذالفواصل
قريب الروح عندما كنت في العلي ساكن اذكره
الهي يا ليت الدموع اخذت روحي للعلّو و العلاء
و تخرجني من الحبس السّدي الي السراح
دوستان این نوشته مناجاتهای تنهایی من است که به عربی نگاشته ام چراکه زبان قرآن آرامبخش روح است. امید که بزرگان اشتباهات لفظی را نادیده گیرند و مرا مورد بخشش وعنایت خود قراردهند
لالایی دل بی قرار! . . . لالایی میدونم شبهات درازه
لالایی ميدونم آروم نداری
لالایی چون تویی
یه بی قراری
یکی که بهونه واوج نیازه
اونورفاصله چشمش براهه
لالایی دلم لالا
بغض مانده توگلوی خسته ام لالا
لالایی دنیا همینه ازاین بهتر نمیشه
لالایی چشمات هوای گریه داره نزار بباره اینجا مردمش نامهربونن درعاشقی هم بی نشونن
لالایی مردمی باهم غریبن فقط اسم همدیگرو میدونن
لالایی اینجا عشق یعنی هوس!
عاطفه رو میکشن
نفس نفس
لالایی بگیرآروم همین حالا
اگه بگریی رازتوتاصبح شده برملا
لالایی دلم لالا!!!!
+ نوشته شده در چهارشنبه 1385/11/25ساعت 20:1 توسط عالیه
گذشته روز چنان محو چشمان آنكه روزانه ازديدارت
برخوردارست شدم كه آرزو كردم در هياهوي جمعيت
وماتم آن خانه چشمانش را بوسه زنم تا ....................
كاش ميدانستی چه شکنجه گاهیست روزگار آنگاه که
ازوجودت بی خبرم
کاش دلتنگ دلتنگیهایم نبودم تا دلتنگی را تاب آورم
کاش هایم از دوری وهجر نیست از بی صبرانه ی دلم کاش گویم که هماره در جوش وخروش وطپش های پیاپی نفس گیرم کند و ازنفس بازمانم در طلاطم اش
وقتی که تنها قصاص وحکم صادره از بیداگاه روزگار برای وجودم فاصله ازتوست گله ای نیست، گله ام از دل بي تاب و نبضهای غیر متعارف بودنست
+ نوشته شده در شنبه 1385/11/21ساعت 18:18 توسط عالیه
وجود، زائرکعبه ی دل بود هرصبح وشام،چندگاهیست کعبه را
عیان نمیبینم،چندگاهی که دربرم چون بیهوده ی عمریست.
چندصباحی که طواف ات رؤیای هر آن منست،دریغ وافسوس
دگرپای رفتنم نیست،فغان که دگرنای ماندنم نیست درهیاهوی
سرگشتگی وحیران گمگشتگی وسراب زمزم ات،درسرزمینی
مه آلوده،مهی بسان حایلی کشیده برنظر.تیره وتارست آسمان
دل بی آفتاب وجودت،ای کلامت ستاره ی آسمان ام باحضورت
ماه را عزلت نشین کن ودرانکار! . .
فریاد،دراسارت سکوت
تنگ وتاریک سکوت
روشنی شبهابه یغمارفت
ازاسارت سکوت به تنگم
تنگنای سکوت،محبس فریاد
تو...................
ساکن وادی ای!
درورای انعکاس فریاد
اززندان سکوت رهایی ام ده
وراهی صحراء
اگر پای رفتنم نیست
فریادم رابگیر و
درانعکاس بی بازگشت صدا
بگستران تا......................
وادی فقط زیستگاه توست
در آنسوی...............ف.. ..ا ...ص... ل... ه
خفقان تا بعد................
من طلبني وجدني ومن وجدني هرکه مرا طلب کندمرابیابدوهرکه مرایافت عرفني ومن عرفني عشقني مراشناخت وهرکه مراشناخت عاشقم شود ومن عشقني عشقته ومن وهرکه عاشقم شودعاشقش شوم وهرکه عشقته قتلته ومن قتلته فعلّي عاشقش شوم بکشمش وهرکه را کشتم پس برمنست دیّته ومن علّي دیّته فانا دیِّه دیه اش وهرکه برمنست دیه اش پس من دیه (حدیث القدسي ) |
درباره وبلاگ  دوش مرا حال خوشی دست داد.،
سینه ما را عطشی دست داد... نام تو بردم لبم آتش گرفت... شعله به دامان سیاوش گرفت... نام تو آرامه جان من است... نامه تو خط امان من است... ای نگهت خواستگه آفتاب بر من ظلمت زده یک شب بتاب... پرده بر انداز به چشم ترم.... تا بتوانم به رخت بنگرم... ×××یا مهدی ادرکنی××× |
