| تبليغات | X |
|
باز نیستی و نیستی و نیستی.....
همه ی نبودن هایت حکایت نا عدالتی دل است !٬ ندارم ات چرا که اینجا (دنیا) بر پایه ی عدالت محض بی عدالتی استوار است همه به اقتضای آدمیت محکوم به عادل بودن اند و به اقتضای دل، نا همگون و نا متجانس با عدل! هر که در درون و احساس توانست عدل بیابد خبر دهد بی خبر را! گر با خبر یافت هم شکی درمشرک بودنش نیست ! ! می دانم در شگفتی اما... با کمی تأمّل و تفّكر حل خواهي نمود معما را! همه ی وجود معمایی است لا ینحل! عدالت این سفر فرمالیته نیز برای تسکین دل واله و شیدای یکتایی است! بی تویی هم مزید بر رسوایی دل شیدایی! هویّتم ده که بی تو نیستم لایق رسوایی !
تو خوبی............ تو که خود برای چشیدن لذت زادگاه و دیار و وصال برای شناساندن وطن یبس وتعفن بیگانه ی فاصله را بدوش کشیدی با توام وطن هیچگاه به خلقت موالید درونت مناز که بی غربت غریبی بر ستون بی مدعای هجران تکیه داده و به وصلت مباهات می کنی؟ گرنبود هوای غربت و فاصله در ریه ای تو دورترین و غریب ترین بودی ای... غربت ملموس ترین واژه ی پیوست و آشناترین کلمه ی هستی و وجودست....
|
درباره وبلاگ  دوش مرا حال خوشی دست داد.،
سینه ما را عطشی دست داد... نام تو بردم لبم آتش گرفت... شعله به دامان سیاوش گرفت... نام تو آرامه جان من است... نامه تو خط امان من است... ای نگهت خواستگه آفتاب بر من ظلمت زده یک شب بتاب... پرده بر انداز به چشم ترم.... تا بتوانم به رخت بنگرم... ×××یا مهدی ادرکنی××× |
